Książka jest cennym źródłem wiedzy na temat roli i znaczenia taktu w pracy nauczyciela oraz w relacjach z uczniami, rodzicami i innymi współpracownikami. Takt pedagogiczny odnosi się do umiejętności zachowania się w sposób uprzejmy, wyważony i pełen szacunku, co sprzyja tworzeniu pozytywnej atmosfery w środowisku edukacyjnym. Książka ta jest przydatna dla nauczycieli, wychowawców, studentów kierunków pedagogicznych oraz wszystkich zainteresowanych rozwojem kompetencji interpersonalnych w pracy z młodzieżą i dorosłymi.

Autor książki realizuje misję prawdziwego pedagoga, którą, żeby wspomnieć niektóre wielkie nazwiska, realizowali: Maria Grzegorzewska, Janusz Korczak, czy Edmund Bojanowski. Prawdziwą misją bowiem w każdym zawodzie powinno być łączenie teorii z praktyką, nauki z życiem i przede wszystkim humanizm i personalizm, i oczywiście wrażliwość na indywidualnego człowieka. (…) Jak to wspaniale, że w tekście tak bardzo naukowym ktoś wreszcie odważył się użyć słowa „obłuda” albo „pedagogika pokoju”, a takich bardzo frapujących słów jest tutaj znacznie więcej. Jak dobrze, że ktoś wreszcie odważył się powiedzieć, że zamiast za wszelką cenę inwestować we własną psychoterapię, warto zrobić coś dla innego człowieka, zaalarmować ludzi, że nie dzieje się dobrze, np. że manipulowanie naszymi umysłami jest w świecie mediów i nie tylko wszechobecne. (…) Publikacja jest lekturą obowiązkową i świetnym podręcznikiem dla nauczycieli, wyjaśniającym przystępnie, nie zaniedbując wysokiego poziomu naukowego, jak uczyć (np. autor omawia szczegółowo typy nietaktu czy paradoksalne aspekty funkcjonowania grupy czy kwestie relacji rodzina-szkoła). Nie zabrakło także w książce odniesienia do współczesnych mediów i do czekającego nas ich intensywnego rozwoju. Autor podpowiada, jak poradzić sobie z takimi szybkimi i nierzadko rewolucyjnymi zmianami. (…) Współczesna kultura wymusza pośpiech, dążenie do efektywności, a tym samym, bezrefleksyjność. Brak, jak to pięknie określił autor „grzeczności” jest tak powszechny, że ludzkość moglibyśmy nazwać normatywnie autystyczną, oczywiście nie mam tu na myśli zaburzenia uwarunkowanego neurologicznie, które nazywamy autyzmem, a brak wiedzy na temat zasad przejawiania taktu wynikającą z niechęci do zgłębiania tych tematów, czy po prostu z obracania się w środowisku, w którym słowo „takt” jest skazane na niebyt. (…) Mam ogromną nadzieję, że niniejsza książka dotrze to jak największej grupy nauczycieli, pedagogów i (co gorąco zalecam) – psychologów, gdyż jestem pewna, że będzie doskonałą inspiracją w realizacji nauczycielskiego i każdego innego powołania. (dr hab. M. Starzomska-Romanowska